اسمان چشم هایم مال تو

اشکهای جانگدازت مال من

خنده های دلگشایم مال تو

بی قراری درد رنجت مال من

باغ سر سبز خیالم مال تو

دشت غمناک وجودت مال من

خندهای وقت وصلم مال تو

انتظار و صبر و هجران مال من.

خلوتم را نشكن

شايد اين خلوت من كوچ كند

به شب پروانه

به صداي نفس شهنامه

به طلوع اخرين افسانه

و غروبي كه در ان

نقش ديوانگي يك عاشق

بر سر ديواري پيدا شد.

خلوتم را نشكن

خلوتم بس دور است

ز هواي دل معشوق سهند

خلوتم راه درازي ست ميان من و تو

خلوتم مرواريد است به دست صياد

خلوتم تير وكماني ست به دست سحر

خلوتم راه رسيدن به خداست

خلوتم را نشكن

""گاهی دلم برای خودم تنگ میشود""

ازبس حضور ناب تو پررنگ میشود

دنبال خویش هستم  وپیدا نمی کنم

من بودنم" با تو هماهنگ می شود

شاید ترا برای دلم افریده اند

دل تنگ غیر!! به نیرنگ می شود؟

مرغ دلم که نغمه شیوا بلد نبود

با لحن دلفریبت-شباهنگ میشود

چهچه بزن که مرغ دلم بینوا-شده

خوپوسه* با تو بلبل هفرنگ* می شود

بامن بمان که بی تو نفس گیر می شوم

بی تو دلم برای خودم تنگ می شود!!

 یک باغ نسترن زتو ترسیم می کنم

آری! زتو-وجود من ارژنگ می شود!!

شاه منی زکشورجانم  -مرو- مرو

تیمور وار پای دلم لنگ می شود

یک شهر بی تو درنظرم حبس گشته است

مغلوب عشق تو یله!! درجنگ میشود

زان تابناک آتش پنهان بمن بتاب

شریان من پراز می~ گلرنگ میشود

ازمن مگیر خودرا که گمنام می شوم

بی تو تمام حیثیتم ننگ میشود

"روشن "گلوی شوقت اگر پاره پاره شد

این بخت مخملین تو چون سنگ میشود

 

جای دسته گلی که فردا در قبرم نثار می کنی امروز با شاخه گلی کوچک يادم کن،

به جای سيل اشکی که فردا بر مزارم می ريزی امروز با تبسمی شادم کن،

به جای متن های تسليت که فردا برايم می نويسی امروز با يک پيغام کوچک خوشحالم کن

من امروز به تو نياز دارم نه فردا...

 (سوتک)

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم کوزه گر

از خاک اندامم چه خواهد ساخت.

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم,

                                سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی

                                       گستاخ و

                                               بازیگوش.

واو هر روز پی در پی

دم گرم خودش را در

                          گلویم سخت بفشارد.

وخواب

       خفتگان

             خفته را

                      بیدار سازد.

بدینسان بشکند دايم

                  سکوت  مرگبا ر مرا  

به امید روزی که احساس مرا باور کنی

                      کسی دیگر نمی کوبد در این خانه متروک ویران را

                   کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم

                   ومن چون شمع می سوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

                   و من گریان و نالانم ومن تنهای تنهایم

                   درون کلبه ی خاموش خویش اما

                   کسی حال من غمگین نمی پرسد

                   ومن دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم

                  درون سینه ی پر جوش خویش اما

                  کسی حال من تنها نمی پرسد

                  ومن چون تک درخت زرد پاییزم

                  که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او

                  ودیگر هیچ چیز از من نمی داند 0  

تقدیم به همه ی سوته دلان عاشق