(سوتک)

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم کوزه گر

از خاک اندامم چه خواهد ساخت.

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم,

                                سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی

                                       گستاخ و

                                               بازیگوش.

واو هر روز پی در پی

دم گرم خودش را در

                          گلویم سخت بفشارد.

وخواب

       خفتگان

             خفته را

                      بیدار سازد.

بدینسان بشکند دايم

                  سکوت  مرگبا ر مرا  

به امید روزی که احساس مرا باور کنی

                      کسی دیگر نمی کوبد در این خانه متروک ویران را

                   کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم

                   ومن چون شمع می سوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

                   و من گریان و نالانم ومن تنهای تنهایم

                   درون کلبه ی خاموش خویش اما

                   کسی حال من غمگین نمی پرسد

                   ومن دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم

                  درون سینه ی پر جوش خویش اما

                  کسی حال من تنها نمی پرسد

                  ومن چون تک درخت زرد پاییزم

                  که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او

                  ودیگر هیچ چیز از من نمی داند 0  

تقدیم به همه ی سوته دلان عاشق